Bontgekleurde blote benen #blote benen

Donderdagavond, 31 mei. De vooravond van de start van rokjesmaand. Zoals elke avond, leg ik mijn outfit voor morgen alvast klaar. Een gestreept rokje. Keurig gewassen. Met een bijpassende T-shirt. Mijn benen zien er – als bij wonder – eens niét uit zoals één van mijn favoriete jurkjes: wit met blauwe stippen. Op een paarsgroene plek op mijn kuit na, ziet het er qua blutsen en builen vrij goed uit. Meer nog: mijn benen zijn, dankzij een reisje naar Istanbul, niet langer lijkwit. Alles lijkt onder controle. Alles wijst erop dat rokjesmaand in stijl ingezet zal worden.

Tot vijf minuten geleden.

Kermend van de pijn rol ik over de grond. Nee hé, niét NU! Het is me niet gegund. Ik denk dat ik gedoemd ben om als kleurboek door het leven te gaan. Blauwe plekken. Rode schrammen. Bruine korstjes. Verdorie. Een paar schoenen die ik een uurtje geleden achteloos uitschopte, zijn ditmaal verantwoordelijk voor een zoveelste onelegante tuimeling. De hoofdprijs gaat echter naar een rondslingerende adapter, waarop mijn linkerscheenbeen landde. Blauwe plek nummer weetikveelhoeveel. Mooi begin van rokjesmaand.

Dju zeg.

Juni, rokjesmaand #blote benen

Kijk eens wat ik nu ontdekte … Een blote-benen-blog! De dame achter deze schrijfsels roept juni uit tot rokjesmaand. Als fervente anti-broeken-meid kan ik dit geweldige initiatief enkel toejuichen. Bij deze roep ik dan ook elke bloggende medemens op om mee te doen. Ontbloot die benen en schrijf erover. Ik beloof alvast dat ik komende maand regelmatig berichten zal wijden aan blote-benen-gerelateerde onderwerpen.

Geen ode aan mijn benen. Nee, dat niet. Ik gooi het liever over een andere boeg. Zoveel mogelijk blote benen deze maand, dat is het doel. En daaraan zal ik proberen bij te dragen door tips te geven bij kleine ongemakken die elke rokjesdrager ervaart, door ludieke ervaringsverhalen te posten die menig broekdrager zal overhalen om die lange pijpen af te zweren. Een broekloos bestaan heeft ook neveneffecten. Dat zal ik niet ontkennen. Vervelende details die een doorsnee broekdrager misschien beletten om de benen te ontbloten. Blauwe plekken. Belgisch weer. Billen die aan je fietszadel blijven plakken. De wind die bouwvakkers meer laat zien dan jij wil. Maar dat weegt niet op tegen een broekloos leven … ik neem die kleine kantjes er graag bij. Rokjes, jurkjes en creatieve oplossingen, het hoeft niet moeilijk te zijn. Broeken? Nee, bedankt.

Douchen bij kaarslicht

“Elektriciteit gaat niet meer … dus als je thuiskomt, er is geen licht …”

Ik heb net het alarm van mijn GSM uitgezet als ik zie dat ik een nieuw bericht heb. Van één van mijn huisgenotes. Daterend van gisterenavond, toen ik al in bed lag. Maar nog steeds brandend actueel. Geen licht, inderdaad. Geen elektriciteit tout court. Ik slof naar de keuken. Mijn voeten voelen nattigheid. De diepvries is duidelijk al ontdooid. Dat moest dringend eens gebeuren, dat wel, maar ‘t is altijd fijn als je zélf kan plannen wanneer. Tedju. Geen frisse drankjes en salades dus vandaag. En alle ijsjes zijn vloeibare, romige papjes geworden. Het fornuis werkt niet, microgolfoven evenmin. Ook in de badkamer probeer ik tevergeefs het licht aan te steken. Bah.

Telefoontje naar de huisbaas en aan de slag met emmer en dweil. Fijne feestdag, met andere woorden. Kortsluiting komt altijd op het verkeerde moment. En ja, inmiddels hebben we stroom in bepaalde delen van het huis. De linkerhelft van mijn kamer, bijvoorbeeld. Het internet werkt ook opnieuw. ‘t Is al iets. Al had ik liever stroom gehad in de keuken en badkamer.

Stofzuigen zal er dus niet inzitten vandaag. Niet dat ik dat zo erg vind. Koken evenmin. Dat is minder leuk. Dat wordt straks pizza bestellen na een douche bij kaarslicht. Zo dramatisch is dat nu ook weer niet.

Zeer groene smoothie

Groene smoothies zijn in tegenwoordig. Het principe is simpel: 2/3 fruit, 1/3 groenten en alles door elkaar mixen. Gezond én lekker. Deze week hoorde ik via via dat de combinatie selder/ananas meer dan oké is. Lekker verfrissend. Ik sneed wat selder en mikte die samen met een blikje ananasschijven in de blender. Resultaat: een dikke, groene brij. Allesbehalve smakelijk, eigenlijk.

Blijkbaar is selder nogal overheersend. Dat besefte ik helaas te laat. Het heeft wel potentieel hoor, zei mijn huisgenote toen ze ook een hapje proefde. Dat vond ik ook. In de frigo vond ik nog wortelen, een appel, een mandarijn en een restje appelmoes. Alles erbij dan maar. Afwerken met honing en een beetje citroensap. Het resultaat mocht er zijn. Het zal er vooral groen uit. Maar de smaak was dik oké. Al denk ik dat ik de volgende keer toch maar een recept bij de hand neem …

Een kat met negen levens

Katers, hoe oud kunnen die beestjes worden?

Ik mag er niet aan denken dat onze Frostie er op een dag niet meer zal zijn. Mijn rosse, intelligente kater met witte sokjes en charmante snoet. ‘t Is een taai beest, hij heeft al heel wat hindernissen en trauma’s achter de rug. Zijn ballen moest ie al op jonge leeftijd afstaan en niet veel later werd ie gedropt in een asiel. Wij adopteerden hem kort daarna en opeens moest ie als Frostie door het leven. Eigenlijk wel een belachelijke naam voor zo’n prachtexemplaar. Maar ja. Tienjarige meisjes kiezen natuurlijk niet voor ronkende namen als pakweg Nero of Achilles. 

Ik wurmde hem in roze capes en poppenkleertjes, waarvoor ik regelmatig – terecht – een flinke uithaal van zijn rechterpoot terugkreeg. Hij heeft een stevige forehand, die kater. Toen ik nog studeerde, kwam hij altijd bovenop mijn boeken liggen. Dat mocht. Omdat hij de énige was die wou luisteren als ik cursus na cursus opdreunde of veldslagen naspeelde met knuffel- en huisdieren. Frostie, da’s mijn maatje. Zelfs die keer toen we samen vol antibiotica gepompt werden nadat hij zijn ontstoken hoektand in mijn bovenarm had geboord. ‘t Is hem vergeven.

Jarenlang is hij al deel van ons gezin. Zijn verjaardag wordt – in juni inmiddels al voor de 16de keer – gevierd, hij wordt in de watten gelegd en vertroeteld. Samen tv-kijken of in de tuin werken, hij is er altijd bij. Ik woon al een hele tijd niet meer thuis. Heimwee heb ik niet, maar mijn kat mis ik wel. Soms, als mijn ouders op reis gaan, kom ik catsitten. Frostie en ik. Het huis voor ons alleen. Leuk dat ie dat vindt!

Frostie in zijn Dikkie Dik -periode

Ik mag er niet aan denken dat hij er ooit niet meer zal zijn. Afgelopen week moest hij opnieuw naar de dierendokter, zoals we dat thuis noemen. Zijn oog, deze keer. ‘t Was even kritiek. Helemaal ontstoken en blijkbaar kon dat vocht richting hersenen gaan. Het idee maakte zo bang. Mijn lieve Frostie. Ik vreesde het ergste. GSM in de hand, wachtend op het verlossende telefoontje met goed nieuws van thuis. Hij heeft het gehaald. Maar hij gaat vanaf nu als cycloop door het leven. Ik doe hem binnenkort een ooglapje cadeau, denk ik. Mijn stoere Frostie. Dat ie maar minstens nog een jaar of tien leeft!

Wijvenweek: the sequel

Wijvenweek is alweer eventjes achter de rug, maar ik ben nog niet vergeten wat ik toen beloofd heb. Ik zou eens wat wijvendingen proberen. Mascara bijvoorbeeld. Dat zou wonderen doen, als ik mijn omgeving en lezers mag geloven. En als ik dan voorzichtig vroeg hoé je dat moet doen, kreeg ik doodleuk als antwoord dat ik daar niets mis mee kon doen. “Al helpt het wel als je je bril even afzet”.

Tijdens Wijvenweek kreeg ik regelmatig de vraag of ik het al geprobeerd had. Nee dus. Ik zou niet weten hoe ik daaraan moet beginnen. Is mascara trouwens het spul dat je aan je wimpers wrijft of heet dat instrument gewoon zo?

Nu, ik beloofde niet dat ik zélf zou knoeien met make-up. ‘t Lijkt me veiliger om dat te laten doen. En omdat ik nu eenmaal niet bekend sta voor het nemen van weldoordachte beslissingen en lange beraadslagingen, zei ik in een impuls dan maar meteen toe voor een full-option: model spelen tijdens een examen “schoonheidsverzorging”. Oftewel: gezichtsreiniging, make-up, manicure én pedicure. Ja, ik! Als je iets doet, moet je ‘t goed doen.

En daarbij: make-up … als het geen zicht is, is er altijd nog een washandje om alles ongedaan te maken. Toch? Met die intentie sprong ik deze morgen op mijn fiets, richting Syntra. Wat het extra spannend maakte, was dat ik Lynn, de dame die me onder handen zou nemen, nog nooit eerder had gezien. Maar ik had er het volste vertrouwen in. Dat bleek ook helemaal terecht. Ze deed het prima!

Een paar uur, een voetbadje en een hele lange reeks flesjes, poedertjes, crèmekes en weetikveelwatnogallemaal later, hield Lynn me een spiegel voor. “Wil je jezelf eens zien?” Amai. Zo zie ik er dus uit met make-up. Lynn had er gelukkig geen kleurboek van gemaakt. In tegendeel. Subtiel en nauwkeurig. Op maat van een absolute leek op vlak van wijvendingen. Ik had niet meteen de reflex om naar een nat washandje te grijpen. ‘t Is anders. Dat zeker. Maar anders is daarom niet slecht. Toch? Wel gek om mezelf zo te zien. Gek ook dat ik nu tien jeansblauwe nagels over het toetsenbord zie bewegen. Dat het mijn vingers zijn, daar moet ik nog even aan wennen.

Jeansblauwe nagels

Ik ben een vrouw van mijn woord. Als ik iets beloof, dan doe ik dat.  Bedankt, Lynn, zelf had ik het niet gekund. Vandaag dus de deur uit met een likje verf in mijn gezicht. Alweer een mijlpaal in mijn vrouwenbestaan! Ik denk alvast na over de volgende stap …

Nerdy is het nieuwe cool

Toen ik tien jaar geleden met een schaakbord naar school kwam, werd ik steevast uitgescholden voor nerd. Grieks-Latijn volgen was voor strevers. Een bril op je neus katapulteerde je meteen tot pispaaltje van de klas en wie tijdens de pauze met een boek in een hoekje zat, werd gegarandeerd scheef bekeken. Niet dat ik me daar ooit iets van heb aangetrokken. Ik heb me er nooit voor geschaamd dat ik wetenschap cool vind en graag in bibliotheken rondhang. En na zes jaar Grieks-Latijn sloot ik mijn  schoolcarrière af met een eindwerk over pre-implantatie genetische diagnostiek. Er zijn betere opties als je niet voor nerd versleten wil worden. En nerd moet toentertijd zo ongeveer het ergste zijn waarvoor een puber uitgemaakt kon worden.

Tegenwoordig is dat wel anders. Nerdy niet langer een scheldwoord. Brillen zijn volledig in en blokken in bibliotheken is hipper dan ooit. Tijdens mijn studies ontdekte ik dat de richting Klassieke Talen niet enkel door nerds gevolgd wordt en dat ingenieurs en wiskundigen ook creatief, grappig en interessant kunnen zijn. Nerdy is niet erg. In tegendeel.

Maar schaken, mja … dat linkt men blijkbaar nog steeds niet aan 23-jarige, drukke, vrolijke meisjes die in het jeugdwerk actief zijn en absoluut géén wiskundige studies gedaan hebben. Schaken, dat blijft iets voor nerds. “Is dat een scháákbord?”, zeggen ze dan vol ongeloof als ze de hoek van een versleten speelbord uit mijn schoudertas zien steken. Wanneer ik aanbied om een partijtje te spelen, hoor ik hen denken dat ze dit klusje wel even zullen klaren. Als dan blijkt dat ik de schaakstukken moeiteloos over het bord laat glijden en niet veel later “Schaakmat!” roep, is de verbazing compleet. En nee, ik schaak niet zo goed. Mijn concentratie laat het te snel afweten. Maar ik vind het leuk.

Gisterennamiddag had ik afgesproken om nog ‘s een terrasje te doen. Met een ingenieur. Ik gokte erop dat hij wel kon schaken. En jawel. ‘t Was spannend, we waren aan elkaar gewaagd. Dat is genieten. En daarbij: schaken in het park, op café of in een treincoupé … dat is stiekem een beetje cool.

Want nerdy is het nieuwe cool. Dat zei Lieven Scheire onlangs nog. En wie ben ik om hem tegen te spreken?